Στα όρια του ελέγχου...και της υπομονής!

αναρτήθηκε από Panos K. | Ετικκέτες: , , , , , , , ,

Λοιπόν, εδώ έχουμε μια καθαρά σινεφίλ ταινία, από αυτές που δεν έχει και πολύ νόημα να περιγράψεις το σενάριο ή τις ερμηνείες των ηθοποιών, αλλά να προσπαθήσεις να δώσεις τη δική σου ερμηνεία, με την ελπίδα αυτό να της προσδώσει και κάποια αξία.
Το σενάριο εν ολίγοις είναι το εξής: ένας επαγγελματίας αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας μια αποστολή. Τώρα, τι τύπου επαγγελματίας ήταν και τι είδους η αποστολή, ουσιαστικά ο Jarmusch μας λέει ότι δεν έχει σημασία!
Η ταινία είναι υπερβολικά μεγάλη, αργοσύρτη, ο πρωταγωνιστής μιλάει σπανιότατα κι οι παρουσίες των άλλων "ονομάτων" της ταινίας (Bill Murray, Gael Garcia Bernal) είναι τρίλεπτης διάρκειας. Η πλοκή είναι μινιμαλιστική κι επαναλαμβανόμενη κι όλα αυτά γίνονται, απ' ότι φαίνεται, επίτηδες!
Ο Jarmusch "κλείνει το μάτι" στο θεατή και του λέει: Δεν έχει σημασία ούτε η πλοκή, ούτε οι διάλογοι. Μην αναζητάς αιτιοκρατίες και αιτιώδεις συνάφειες, η μαγεία του cinema είναι ότι ασήμαντες, αδιάφορες κι επαναλαμβανόμενες σκηνές, που δεν προσφέρουν το παραμικρό στην εξέλιξη της πλοκής, μπορούν να δημιουργήσουν μια ταινία, αρκεί να έχει προσεγμένη σκηνοθεσία, φωτογραφία και soundtrack.
Αφού είδα την  ταινία, διάβασα πλήθος ερμηνειών. Κάποιοι μιλάνε για απόπειρα αντιγραφής David Lynch (όνειρο/πραγματικότητα), κάποιοι για πολιτική κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάποιοι για εσωτερισμό κι υπαρξισμό (μέχρι και τον Καμύ επικαλούνται), κάποιοι για μηδενισμό και παράλογο της ανθρώπινης δράσης (πάλι Καμύ).
Η αλήθεια είναι ότι σε τέτοιου τύπου ταινίες δεν μπορεί να γίνει αντικειμενική κριτική και περιορίζεσαι να δώσεις απλά την ερμηνεία σου. Η δική μου, λοιπόν, είναι ότι ο Jarmusch θέλησε να αποδώσει φόρο τιμής στο σινεφίλ cinema της δεκαετίας του 60'. Όπως πχ στο "Blow Up" του Antonioni η συντριπτική πλειοψηφία των σκηνών δεν συμβάλει στην εξέλιξη της πλοκής, ούτε και στη διαμόρφωση του κεντρικού της νοήματος, πλην όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον κι ικανοποιητικό, έτσι κι εδώ η πλοκή είναι επιτηδευμένα "άμπαλη", ανιαρή, ασήμαντη, επαναλαμβανόμενη, κουραστική και μινιμαλιστική. Κρίμα, όμως, που και το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο βαρετό.
Πρόκειται για μια ταινία που ανήκει στην κατηγορία των σινεφίλ ταινιών που θέλουν να πουν πάρα πολλά, αλλά αποδίδουν τελικά μόνο το πρώτο γράμμα κάθε λέξης που θέλουν να εκφράσουν. Προφανώς δεν ζητάω όλα να μου "σερβίρονται" έτοιμα, αλλά δεν μπορώ να ανεχτώ ενα σινεφίλ "παιχνίδι" ή "κλείσιμο ματιού", όταν το σενάριο είναι επίτηδες minimal κι όταν οποιαδήποτε ερμηνεία είναι ανοιχτή από το θεατή, επειδή ακριβώς η ταινία "νίπτει τας χείρας της" και δεν θέτει καμμία βάση.
Η συγκεκριμένη ταινία δεν έχει καμμιά σχέση με άλλες δουλειές του Jarmusch, όπως το "Νεκρό" ή το "Broken Flowers". Θυμίζει λίγο το στυλ του "Ghostdog", αλλά είναι και πάλι πολύ χειρότερη κι η κατασκευή της θυμίζει περισσότερο το "Last Days" του Gus Van Sant.
Επίσης, δεν δέχομαι οποιοδήποτε παραλληλισμό με ταινίες του David Lynch. Η "Χαμένη Λεωφόρος" είναι από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες. Με το "Στα όρια του ελέγχου" ήταν μάλλον η πρώτη φορά στη ζωή μου που με πήρε για λίγο ο ύπνος σε κινηματογραφική αίθουσα (μπορεί να υπάρχει και κάποια δεύτερη, αλλά δεν τη θυμάμαι).

Ακόμα κι αν βλέπεις δεκαετίες σινεφίλ ταινίες, η ταινία αυτή θα σε κάνει και πάλι να βαρεθείς ελεεινά, εκτός κι αν είσαι σκηνοθέτης στο τελευταίο έτος της σχολής σου ή τέλος πάντων επαγγελματίας και κολλημένος.

Βαθμολογία : 1/5 (καλή η ιδέα, μάπα η εκτέλεση)

Ακολουθεί το trailer της ταινίας (προσέχτε πως επίτηδες συμπυκνώνει όλη μα όλη τη "δράση" της δίωρης ταινίας, σε μια μάλλον πετυχημένη προσπάθεια να τραβήξει το ενδιαφέρον και του πιο mainstream κοινού)


Σχόλια (2)

    Πλήρης η παράθεση σου. Με έπεισες. Δεν θα πάω να το δώ και ούτε θα το κατεβάσω...

    κακως juan.ναι μεν πληρης η παραθεση του, αλλα αξιζει να τη δεις!

Δημοσίευση σχολίου