Τα δικαιώματα του αναγνώστη: Γιατί το ρήμα «διαβάζω» δεν παίρνει προστακτική

αναρτήθηκε από Katerina Dimitriou | Ετικκέτες: , , , , ,

Το ρήμα «διαβάζω» δεν παίρνει προστακτική, όχι γραμματικά αλλά λειτουργικά: όπως δεν λέμε «αγαπησέ με» ή «ονειρεύσου». Ένας βασικός κανόνας που ξεχνάμε όταν ζητάμε από τα παιδιά μας να αγαπήσουν το διάβασμα, όταν ζητάμε να είναι αφοσιωμένα στο βιβλίο τους, να μην έχουν παράλληλα ανοικτό το facebook ή να μην προτιμούν τα comics από ένα σοβαρό κλασσικό βιβλίο. Ένας βασικός κανόνας που ξεχνάμε και εμείς οι μεγάλοι και γι’αυτό συχνά, βαριόμαστε το διάβασμα.

Τα δικαιώματα της ανάγνωσης που μας εξασφαλίζουν την απόλαυσή της είναι:

1. Το δικαίωμα να μην διαβάζουμε.
2. Το δικαίωμα να πηδάμε σελίδες.
3. Το δικαίωμα να μην τελειώνουμε ένα βιβλίο.
4. Το δικαίωμα να ξαναδιαβάζουμε το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά.
5. Το δικαίωμα να διαβάζουμε οτιδήποτε.
6. Το δικαίωμα στον μποβαρισμό (ασθένεια που μεταδίδεται κειμενικώς)

Ο μποβαρισμός είναι η άμεση και αποκλειστική ικανοποίηση των αισθήσεών μας, όταν η αδρεναλίνη τινάζεται στα ύψη και η ταύτιση λειτουργεί πλήρως. Ωστόσο, ψυχραιμία, εάν μ’αρέσει η Εμα Μποβαρύ (η ηρωίδα του Φλωμπέρ) δεν σημαίνει ότι θα καταπιώ και εγώ αρσενικό.
7. Το δικαίωμα να διαβάζουμε οπουδήποτε.
8. Το δικαίωμα να τσαλαβουτάμε (σε διαφορετικά είδη γραφής, σε διαφορετικές μορφές της γραπτής παραγωγής και σε διαφορετικά βιβλία.
9. Το δικαίωμα να διαβάζουμε μεγαλόφωνα.
10. Το δικαίωμα να σωπαίνουμε.
Προσοχή: όταν λέμε «απόλαυση» δεν εννοούμε απαραίτητα «ευτυχία». Συχνά, διαβάζουμε για να ξεφύγουμε, διαβάζουμε ενάντια στην απογοήτευση, ενάντια στην καθημερινότητα. Δεν διαβάζουμε για να επικοινωνήσουμε άμεσα αλλά για να μοιραστούμε τις προτιμήσεις μας.

(Από το βιβλίο του Ντανιέλ Πενάκ, Σαν ένα μυθιστόρημα, Αθήνα: 1996, Καστανιώτης)

Λατρεύω το διάβασμα και τα βιβλία: μου αρέσει η μυρωδιά τους, μου αρέσει να αφήνω πάνω τους λεκέδες από καφέδες, να τσακίζω τις σελίδες και να σημειώνω διευθύνσεις φίλων ή κάτι που πρέπει να θυμηθώ. Έτσι, όταν ξανανοίγω τα βιβλία μου η ζωή μου έχει αποτυπωθεί πάνω σ’αυτά, τρέχει παράλληλα με την ζωή των ηρώων του βιβλίου: όταν ο Ροβινσώνας σχεδιάζει το πώς θα εγκαταλείψει το νησί του εγώ έχω σημειώσει τα ωράρια αναχώρησης πλοίων για τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην ίδια σελίδα.

Σχόλια (3)

    Πολύ γλυκό !!!
    Μου άρεσε !!!

    Κατερίνα μου,
    Καλορίζικο το Blog σας, το έκανα ήδη link στο Blogroll του δικού μου.
    Βλέπω πολλά ενδιαφέροντα άρθρα, αλλά αυτό εδώ μου άρεσε ιδιαίτερα.
    Μου επιτρέπεις να το ανεβάσω στο Blog μου, φαντάζομαι.
    Καλή συνέχεια!
    Χριστιάννα

    Πολυ ωραία τα σχόλιά σου! συμφωνώ με αυτη την αποψη σου οτι διαβάζουμε πολλές φορές και για να διώξουμε την θλίψη απο μέσα μας και πιο συγκεκριμένα πολλές φορές εγω εχω αγαπήσει ένα βιβλίο όχι μόνο γιατι με ταξιδευει ο τρόπος γραφής ενός συγγραφέα αλλα γιατι το θέμα που αναπτύσεται, η ο ήρωας του, εχει πολλα κοινα με εμένα η το αντίστροφο! πολλές φορες νομίζω οτι η ταυτισή μου με τον ήρωα η την ηρωίδα ειναι τόσο ισχυρη που οταν διαβάζω το βιβλίο νιώθω σαν να διαβάζω το ημερολόγιο μου!κάτι ανάλογο συμβαινει και με το βιβλίο της Μανταμ Μποβαρυ ειχα αναπτύξει μια ιδιαίτερη αγάπη γι΄αυτην την ηρωίδα οχι ως προς τις πράξεις της αλλα΄ως τον βασανιστικό και ουτοπικό τροπο που εβλεπε τα πράγματα! αυτη η βουτιά στο απόλυτο και το εξειδανικευμένο. Εχοντας περασει 2,3 χρονια παρατηρησα η μάλλον συνειδητοποίησα και ανακάλυψα στον εαυτό μου δείγματα μποβαρυσμου χωρίς να το ξέρω! αυτη η αισθηση του ανικανοποιητου γιά αυτό η λογοτεχνία πέρα απο μια μορφή τέχνης για μένα αποτελεί και ενα πολύ ισχυρό παιδαγωγικό μέσο που σε αφυπνίζει!

Δημοσίευση σχολίου