No arms, no legs, no worries! H αξιοθαύμαστη περίπτωση του Nick Vujicic.

αναρτήθηκε από Elijah Day | Ετικκέτες: , , , ,

Μία δυσάρεστη εξέλιξη στις σχέσεις μας, ο υπερβολικός φόρτος εργασίας, διαπληκτισμοί χωρίς ιδιαίτερο λόγο ή μία κακή επίδοση ακόμα και στην πιο ασήμαντη δραστηριότητα μας είναι καταστάσεις που ενδεχομένως να μας κάνουν να αγανακτήσουμε ή να εκνευριστούμε. Έχει όμως κανείς αναρωτηθεί πως θα ήταν η ζωή του/της αν είχε κάποια σοβαρή σωματική δυσλειτουργία ή δεν είχε κάποιο από τα άκρα του; Σε ένα κόσμο όπου κανείς δεν σέβεται την αναπηρία, σε μία κοινωνία που δεν παρέχει τα στοιχειώδη για την αξιοπρεπή διαβίωση των ατόμων αυτών και σε μία κουλτούρα που δεν δείχνει ιδιαίτερες ανοχές προς το διαφορετικό, ποια στάση θα είχε ο καθένας απο εμάς αν ανήκε στην κατηγορία αυτή; Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι δεν θα κοιτούσα τα πράγματα με αισιοδοξία και δεν θα ήμουν ο πλέον αξιαγάπητος άνθρωπος στους οικείους μου.
Την εντελώς αντίθετη στάση έχει υιοθετήσει ο Nick Vujicic, του οποίου η περίπτωση δεν είναι μόνο διαφορετική αλλά και εξαιρετικά μοναδική. Ο Nicholas James Vujicic γεννήθηκε στην Αυστραλία το 1982 με μία πολύ σπάνια σωματική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται απο την απουσία και των τεσσάρων άκρων του σώματος.

Οι δυσκολίες στα πρώτα χρόνια της ζωής του ήταν πολλές, όπως θα περίμενε κανείς, και από πολλές κατευθύνσεις. Αρχικά, παρά το γεγονός ότι δεν είχε κάποια νοητική δυσκολία, του απαγορεύτηκε να εγγραφεί σε κανόνικο σχολείο λόγω της σωματικής του ανεπάρκειας. Αργότερα, με αλλαγή του σχετικού νόμου ο Nick αποτέλεσε ένα από τα πρώτα παιδιά με αναπηρία που έγιναν δεκτά σε φυσιολογικό σχολίο. Εμαθέ να γράφει με το αριστερό του πόδι, να χειρίζεται υπολογιστή με τη βοήθεια ειδικής τεχνικής και σταδιακά ανέπτυσσε ικανότητες που δεν θα περίμενε κανείς όπως απαντά το τηλέφωνο ή να ξυρίζεται.
Ενόσω ήταν μαθητής, οι συμμαθητές, μη μπορώντας να κατανοήσουν την ιδιαιτερότητα του, τον πείραζαν σε τέτοιο βαθμό που ο Nick παρουσίασε κατάθλιψη και έκανε ακόμα και απόπειρα αυτοκτονίας απο την ηλικία των 10 ετών. Ο νεαρός αυστραλός προσευχόταν στο Θεό για να έχει άκρα για να μπορέσει να ζήσει και αυτός ως "φυσιολογικός" άνθρωπος. Και τότε ήταν που παρατήρησε ότι τα κατορθώματα του άρχισαν να εμπνέουν τους ανθρώπους και να αποτελούν αντικείμενο θαυμασμού. Το γεγονός αυτό έκανε το Nick να αντιληφθεί την ιδιαιτερότητα του ως δώρο και να ευχαριστεί το Θεό που είναι ζωντανός. Κάπως έτσι ξεκίνησε και τη μη κερδοσκοπική οργάνωση Life without Limbs, αποστολή της οποίας είναι η διάδοση ενός μηνύματος ελπίδας στους ανθρώπους με αναπηρία αλλά και όχι μόνο. Ο Vujicic κάνει ταξίδια σε όλο τον κόσμο και κάνει ομιλίες και οπλισμένος με το απίστευτο χιούμορ του, δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο οργάνων, αλλά από μία προσωπικότητα που ξεπερνά τα εμπόδια που έχουν θέσει οι ''προνομιούχοι'' και εμπνέει τους υπόλοιπους να αναθεωρήσουν.
Την επόμενη φορά που θα τσαντιστούμε επειδή χάσαμε το τρένο του μετρό και θα πρέπει να περιμένουμε το επόμενο, μήπως να το σκεφτούμε και μια δεύτερη φορά;

http://www.lifewithoutlimbs.org

http://www.youtube.com/watch?v=XnuAyFCZjdA

Σχόλια (1)

    Σοφό το μήνυμα του άρθρου. Δυστυχώς όλοι μας, λίγο ως πολύ έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε αναποδιές και δυσκολίες στη ζωή μας σαν εξαιρετικά δυσάρεστες, φορτώνοντάς τις με μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτήν που πραγματικά έχουν. Αυτό γίνεται μέχρι να συμβεί ένα πραγματικά τραγικό γεγονός, που μας κάνει να αλλάξουμε στάση ζωής.
    Catherine

Δημοσίευση σχολίου